จัดการผลิตให้ได้มากที่สุด เพื่อ “คอมมิวนิสต์อันทรงเกียรติทุกคนควรจะได้มีกล้องนี้ไว้ในครอบครอง” (Everybody Respectable Communist should have a LOMO Kompackt Automat : LC-A of their own.)
ช่ายๆ ผมกำลังชอบ LOMO จริงๆ เรื่องมันเกิดจากผมเองเริ่มให้ความสนใจในการถ่ายภาพ โดยที่ตั้งเงื่อนไขไว้ว่า -จะต้องเป็นกล้องฟิล์มและต้องเป็นอะไรที่ไม่เป็นทางการนัก (เพราะถ้าหากเป็นทางการคงจะไม่ได้เรื่องเป็นแน่ และเมื่อนั้นมันคงไม่สนุกและก็เบื่อไปในที่สุด) หลังจากนั้นก็เริ่มมองหากล้อง จนไปสะดุดตากับภาพถ่ายที่เกิดจาก LOMO(โลโม) ทีแรกก็งง “โลโม คืออะไรวะ?” พอเริ่มอ่านข้อมูลก็เริ่มพอเข้าใจบ้างและเริ่มชอบทันทีในเวลาต่อมา เป็นกล้องฟิล์ม ถ่ายสนุก มีเสน่ห์ด้วยกฎทองสิบข้อ (10 GoldenRules)
๑.พกกล้องโลโมของคุณไปทุกที่
๒.ใช้มันตอนไหนก็ได้-ทั้งกลางวันและกลางคืน
๓.โลโมกราฟฟี่ไม่ใช่สิ่งสอดแทรก,แต่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคุณ
๔.ถ่ายจากเอว
๕.เข้าใกล้วัตถุที่คุณต้องการโลโม-ให้ใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้
๖.ไม่ต้องคิด
๗.ทำให้เร็ว
๘.คุณไม่จำเป็นต้องรู้ล่วงหน้าว่าคุณจะถ่ายได้อะไรในฟิล์ม
๙.และคุณก็ไม่จำเป็นต้องรู้หลังจากการถ่ายเช่นกัน
๑o.ไม่ต้องไปสนใจกฎใดๆ ทั้งสิ้น
เริ่มจากข้อหนึ่ง สอง สามต่างมุ่งเน้นให้ใช้กล้องอยู่ตลอดทั้งกลางวัน-กลางคืน บนบก-ใต้น้ำ สามารถใช้มันได้ทุกทีเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตใช้บันทึกความทรงจำ ข้อสี่ถ่ายจากเอว เค้าว่ากันว่าเป็นการยืมคาร์แล็กเตอร์จากหนังคาวบอยที่เวลาดวลปืนจะใช้ท่ายิงจากเอวเพื่อชิงความไว นั้นละๆ แบบนั้นเลย สามารถถ่ายได้ในระดับเอวแบบไม่ต้องเล็ง เท่ห์ชะมัด ตามด้วยข้อห้า เข้าใกล้วัตถุที่ต้องการโลโมให้มาก สร้างความสัมพันธ์ไปพร้อมๆกัน ทุกอย่างจะออกมาเนียน กลมกลืนเป็นพวกเดียวกัน มาถึงข้อหกไม่ต้องคิด ที่ไม่ต้องคิดเพราะว่าทั้งหมดเกิดจากความชำนาญเป็นอย่างดี คุมกล้องได้หมด เป็นไปตามสัญชาติญาณ (ดูเหมือนง่ายแต่ไม่ง่ายอย่างที่คิด) ข้อเจ็ดทำให้ไวเพราะจังหวะที่ดีที่สุดมักจะมาแบบไม่คาดฝันอยู่เสมอ ให้ไวเข้าไว้ สแนปๆๆ ข้อแป็ดและข้อเก้า นี้คือความตื่นเต้นของการลุ้นจากการถ่ายภาพในแต่ละข้อไม่ว่าจะถ่ายระดับเอว หรือสแนปไวๆปานสายฟ้าฟาด มาถึงกฎทองคำข้อสุดท้าย ข้อสิบ (Don’t worry about any rules) ไม่ต้องสนใจกฎใดๆทั้งสิ้น โยนมันทิ้งไปซะ ถ่ายให้สนุกเข้าไว้และยิ้มกับภาพที่ได้ เป็นสิบข้อที่น่าสนใจเลยทีเดียว
